Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 54 (Laṅkā-dahanam — Vibhīṣaṇa-bhavana-varjaṃ Sarva-Laṅkā-pradāhaḥ)
लङ्कादहनम् — विभीषणभवनवर्जं सर्वलङ्काप्रदाहः
† VR 5.54.40† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† हा तात हा पुत्रक कान्त मित्र हा जीवितेशाङ्ग हतं सुपुण्यम् ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† hā tāta hā putraka kānta mitra hā jīviteśāṅga hataṃ supuṇyam |
† रक्षोभिरेवं बहुधा ब्रुवद्भिः शब्दः कृतो घोरतरः सुभीमः ॥ ४० ॥
† rakṣobhirevaṃ bahudhā bruvadbhiḥ śabdaḥ kṛto ghorataraḥ subhīmaḥ || 40 ||
Scholarly Translation
“Alas, father! Alas, dear son! O beloved! O friend (hā tāta hā putraka kānta mitra)! Alas, lord of my life! O dear one, our great merit is destroyed (hataṃ supuṇyam)!”—as the rākṣasas cried out thus in many ways (evam bahudhā bruvadbhiḥ), a most dreadful and terrifying uproar was raised (śabdaḥ kṛto ghorataraḥ subhīmaḥ).
Narrative Context (Verses 37–41): Wondering if Viṣṇu’s inconceivable supreme radiance has assumed monkey form through its own māyā, the rākṣasas wail as flame-wrapped Laṅkā weeps like a cursed woman.