Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 54 (Laṅkā-dahanam — Vibhīṣaṇa-bhavana-varjaṃ Sarva-Laṅkā-pradāhaḥ)
लङ्कादहनम् — विभीषणभवनवर्जं सर्वलङ्काप्रदाहः
VR 5.54.42Baroda CE 5.52.15
ससम्भ्रमं त्रस्तविषण्णराक्षसां समुज्ज्वलज्ज्वालहुताशनाङ्किताम् ।
[Baroda CE 5.52.15]sasambhramaṃ trastaviṣaṇṇarākṣasāṃ samujjvalajjvālahutāśanāṅkitām |
ददर्श लङ्कां हनुमान् महामनाः स्वयंभुरोषोपहतामिवावनिम् ॥ ४२ ॥
dadarśa laṅkāṃ hanumān mahāmanāḥ svayaṃbhuroṣopahatāmivāvanim || 42 ||
Scholarly Translation
High-minded Hanumān (hanumān mahā-manāḥ) beheld Laṅkā in turmoil (sa-sambhramam), her rākṣasas terrified and dejected (trasta-viṣaṇṇa-rākṣasām), branded by fire with blazing flames (samujjvalaj-jvāla-hutāśanāṅkitām), like the earth struck down by the wrath of the Self-Existent One (svayaṃbhu-roṣopahatām ivāvanim).
Narrative Context (Verses 42–46): Beholding Laṅkā scorched like the earth under Svayambhū’s doomsday wrath, high-souled Hanumān turns his mind to Rāma while gods, sages, and gandharvas praise him in joy.