Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 55 (Sītā-dāha-śaṅkayā Hanumat-paritāpaḥ — Ariṣṭaparvate Cāraṇa-vākyāt Sītā-kauśala-śravaṇam)
सीतादाहशङ्कया हनुमत्परितापः — अरिष्टपर्वते चारणवाक्यात्सीताकौशलश्रवणम्
VR 5.55.14Baroda CE 5.53.10
कथं नु जीवता शक्यो मया द्रष्टुं हरीश्वरः ।
[Baroda CE 5.53.10]kathaṃ nu jīvatā śakyo mayā draṣṭuṃ harīśvaraḥ |
तौ वा पुरुषशार्दूलौ कार्यसर्वस्वघातिना ॥ १४ ॥
tau vā puruṣaśārdūlau kāryasarvasvaghātinā || 14 ||
Scholarly Translation
“How indeed, while remaining alive (kathaṃ nu jīvatā), can the lord of monkeys (harīśvaraḥ) or those two tigers among men (tau vā puruṣaśārdūlau) be faced by me (śakyo mayā draṣṭum), who have destroyed the entire substance of the mission (kāryasarvasvaghātinā)?”
Narrative Context (Verses 13–18): Contemplating suicide by fire or drowning, Hanumān despairs of facing Sugrīva and Rāma, reviles his fickle monkey-nature, and foresees the chain of deaths that Sītā's loss will trigger.