Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 55 (Sītā-dāha-śaṅkayā Hanumat-paritāpaḥ — Ariṣṭaparvate Cāraṇa-vākyāt Sītā-kauśala-śravaṇam)
सीतादाहशङ्कया हनुमत्परितापः — अरिष्टपर्वते चारणवाक्यात्सीताकौशलश्रवणम्
VR 5.55.17Baroda CE 5.53.13
विनष्टायां तु सीतायां तावुभौ विनशिष्यतः ।
[Baroda CE 5.53.13]vinaṣṭāyāṃ tu sītāyāṃ tāvubhau vinaśiṣyataḥ |
तयोर्विनाशे सुग्रीवः सबन्धुर्विनशिष्यति ॥ १७ ॥
tayorvināśe sugrīvaḥ sabandhurvinaśiṣyati || 17 ||
Scholarly Translation
“When Sītā has perished (vinaṣṭāyāṃ tu sītāyām), those two [Rāma and Lakṣmaṇa] will surely perish (tāv ubhau vinaśiṣyataḥ); and upon their death (tayor vināśe), Sugrīva together with his kinsmen will perish (sugrīvaḥ sabandhur vinaśiṣyati).”
Narrative Context (Verses 13–18): Contemplating suicide by fire or drowning, Hanumān despairs of facing Sugrīva and Rāma, reviles his fickle monkey-nature, and foresees the chain of deaths that Sītā's loss will trigger.