Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 55 (Sītā-dāha-śaṅkayā Hanumat-paritāpaḥ — Ariṣṭaparvate Cāraṇa-vākyāt Sītā-kauśala-śravaṇam)
सीतादाहशङ्कया हनुमत्परितापः — अरिष्टपर्वते चारणवाक्यात्सीताकौशलश्रवणम्
VR 5.55.18Baroda CE 5.53.14
एतदेव वचः श्रुत्वा भरतो भ्रातृवत्सलः ।
[Baroda CE 5.53.14]etadeva vacaḥ śrutvā bharato bhrātṛvatsalaḥ |
धर्मात्मा सहशत्रुघ्नः कथं शक्ष्यति जीवितुम् ॥ १८ ॥
dharmātmā sahaśatrughnaḥ kathaṃ śakṣyati jīvitum || 18 ||
Scholarly Translation
“Hearing this very word (etad eva vacaḥ śrutvā), how will righteous Bharata (bharato dharmātmā), so devoted to his brother (bhrātṛvatsalaḥ), be able to live (kathaṃ śakṣyati jīvitum) along with Śatrughna (sahaśatrughnaḥ)?”
Narrative Context (Verses 13–18): Contemplating suicide by fire or drowning, Hanumān despairs of facing Sugrīva and Rāma, reviles his fickle monkey-nature, and foresees the chain of deaths that Sītā's loss will trigger.