Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 55 (Sītā-dāha-śaṅkayā Hanumat-paritāpaḥ — Ariṣṭaparvate Cāraṇa-vākyāt Sītā-kauśala-śravaṇam)
सीतादाहशङ्कया हनुमत्परितापः — अरिष्टपर्वते चारणवाक्यात्सीताकौशलश्रवणम्
VR 5.55.2Baroda CE 5.53.2
तस्याभूत् सुमहांस्त्रासः कुत्सा चात्मन्यजायत ।
[Baroda CE 5.53.2]tasyābhūt sumahāṃstrāsaḥ kutsā cātmanyajāyata |
लङ्कां प्रदहता कर्म किंस्वित् कृतमिदं मया ॥ २ ॥
laṅkāṃ pradahatā karma kiṃsvit kṛtamidaṃ mayā || 2 ||
Scholarly Translation
Tremendous dread (sumahāṃs trāsaḥ) arose in him, and self-reproach (kutsā) sprang up within his soul (ātmani): “In burning down Laṅkā (laṅkāṃ pradahatā), what sort of shameful deed (kiṃsvit karma) is this that I have done?”
Narrative Context (Verses 1–6): Beholding Laṅkā engulfed in flames and its rākṣasa hosts terrified, Hanumān is seized by dread and self-reproach, condemning his own unbridled wrath and praising the wise who quench rising anger.