Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 55 (Sītā-dāha-śaṅkayā Hanumat-paritāpaḥ — Ariṣṭaparvate Cāraṇa-vākyāt Sītā-kauśala-śravaṇam)
सीतादाहशङ्कया हनुमत्परितापः — अरिष्टपर्वते चारणवाक्यात्सीताकौशलश्रवणम्
VR 5.55.24Baroda CE 5.53.20
नूनं रामप्रभावेण वैदेह्याः सुकृतेन च ।
[Baroda CE 5.53.20]nūnaṃ rāmaprabhāveṇa vaidehyāḥ sukṛtena ca |
यन्मां दहनकर्मायं नादहद्धव्यवाहनः ॥ २४ ॥
yanmāṃ dahanakarmāyaṃ nādahaddhavyavāhanaḥ || 24 ||
Scholarly Translation
“Surely it was through Rāma's power (nūnaṃ rāmaprabhāveṇa) and Vaidehī's store of merit (vaidehyāḥ sukṛtena ca) that this carrier of oblations (ayaṃ havyavāhanaḥ), whose very nature is to burn (dahanakarmā), did not burn me (na adahad mām).”
Narrative Context (Verses 19–24): Fearing that the destruction of the Ikṣvāku line will plunge all subjects into grief, Hanumān perceives auspicious omens and realizes that Sītā's own ascetic fire and chastity protect her from the flames.