Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 55 (Sītā-dāha-śaṅkayā Hanumat-paritāpaḥ — Ariṣṭaparvate Cāraṇa-vākyāt Sītā-kauśala-śravaṇam)
सीतादाहशङ्कया हनुमत्परितापः — अरिष्टपर्वते चारणवाक्यात्सीताकौशलश्रवणम्
VR 5.55.26Baroda CE 5.53.22
यद् वा दहनकर्मायं सर्वत्र प्रभुरव्ययः ।
[Baroda CE 5.53.22]yad vā dahanakarmāyaṃ sarvatra prabhuravyayaḥ |
न मे दहति लाङ्गूलं कथमार्यां प्रधक्ष्यति ॥ २६ ॥
na me dahati lāṅgūlaṃ kathamāryāṃ pradhakṣyati || 26 ||
Scholarly Translation
“Or again (yad vā), when this imperishable fire-god (ayaṃ prabhur avyayaḥ), whose work is burning (dahanakarmā) and who is lord everywhere (sarvatra), does not burn my tail (na me dahati lāṅgūlam), how will he burn that noble lady (katham āryāṃ pradhakṣyati)?”
Narrative Context (Verses 25–30): Recalling Sītā's sanctity and Maināka's emergence from the ocean, Hanumān concludes that fire could never harm her, and suddenly hears celestial Cāraṇas marveling at Laṅkā's conflagration.