Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 55 (Sītā-dāha-śaṅkayā Hanumat-paritāpaḥ — Ariṣṭaparvate Cāraṇa-vākyāt Sītā-kauśala-śravaṇam)
सीतादाहशङ्कया हनुमत्परितापः — अरिष्टपर्वते चारणवाक्यात्सीताकौशलश्रवणम्
VR 5.55.29Baroda CE 5.53.24
स तथा चिन्तयंस्तत्र देव्या धर्मपरिग्रहम् ।
[Baroda CE 5.53.24]sa tathā cintayaṃstatra devyā dharmaparigraham |
शुश्राव हनुमांस्तत्र चारणानां महात्मनाम् ॥ २९ ॥
śuśrāva hanumāṃstatra cāraṇānāṃ mahātmanām || 29 ||
Scholarly Translation
As Hanumān was thus reflecting there (sa tathā cintayaṃs tatra) upon the noble queen's embrace of righteousness (devyā dharmaparigraham), he heard there (śuśrāva tatra) [the voice] of high-souled celestial Cāraṇas (cāraṇānāṃ mahātmanām):
Narrative Context (Verses 25–30): Recalling Sītā's sanctity and Maināka's emergence from the ocean, Hanumān concludes that fire could never harm her, and suddenly hears celestial Cāraṇas marveling at Laṅkā's conflagration.