Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 55 (Sītā-dāha-śaṅkayā Hanumat-paritāpaḥ — Ariṣṭaparvate Cāraṇa-vākyāt Sītā-kauśala-śravaṇam)
सीतादाहशङ्कया हनुमत्परितापः — अरिष्टपर्वते चारणवाक्यात्सीताकौशलश्रवणम्
† VR 5.55.7† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† धिगस्तु मां सुदुर्बुद्धिं निर्लज्जं पापकृत्तमम् ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† dhigastu māṃ sudurbuddhiṃ nirlajjaṃ pāpakṛttamam |
† अचिन्तयित्वा तां सीतामग्निदं स्वामिघातकम् ॥ ७ ॥
† acintayitvā tāṃ sītāmagnidaṃ svāmighātakam || 7 ||
Scholarly Translation
“Fie upon me (dhig astu mām), utterly perverse in intellect (sudurbuddhim), shameless (nirlajjam), the worst of sinners (pāpakṛttamam), an arsonist (agnidam) and slayer of my master (svāmighātakam) who gave no thought to Sītā (acintayitvā tāṃ sītām)!”
Narrative Context (Verses 7–12): Cursing himself as an arsonist and betrayer of his master's cause, Hanumān fears that Sītā has perished in the all-consuming fire and resolves to abandon his own life right there.