Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 58 (Jāmbavad-ādibhyaḥ Samudra-laṅghanādi-Laṅkā-dahanānta-vṛttānta-kathanam)
जाम्बवदादिभ्यः समुद्रलङ्घनादिलङ्कादहनान्तवृत्तान्तकथनम्
† VR 5.58.103† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† अथ मामब्रवीत् सीता गृह्यतामयमुत्तमः ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† atha māmabravīt sītā gṛhyatāmayamuttamaḥ |
† मणिर्येन महाबाहू रामस्त्वां बहु मन्यते ॥ १०३ ॥
† maṇiryena mahābāhū rāmastvāṃ bahu manyate || 103 ||
Scholarly Translation
Then Sītā said to me (atha mām abravīt sītā): “Let this finest jewel be taken (gṛhyatām ayam uttamo maṇiḥ), by which long-armed Rāma (yena mahābāhū rāmaḥ) will hold you in high esteem (tvāṃ bahu manyate).”
Narrative Context (Verses 103–108): Sītā bestows her crest-jewel along with her oral message for Rāma, and as Hanumān circumambulates her to depart, she warns that she will survive only two months.