Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 102 (Rāmeṇa Rāvaṇa-drāvaṇam — Lakṣmaṇam Uddiśya Rāma-vilāpaḥ — Hanumata Oṣadhi-parvatānayanaṃ Lakṣmaṇotthānaṃ Ca)
रामेण रावणद्रावणम् — लक्ष्मणमुद्दिश्य रामविलापः — हनुमत ओषधिपर्वतानयनं लक्ष्मणोत्थानं च
VR 6.102.2Baroda CE 6.89.1
स दत्त्वा तुमुलं युद्धं रावणस्य दुरात्मनः ।
[Baroda CE 6.89.1]sa dattvā tumulaṃ yuddhaṃ rāvaṇasya durātmanaḥ |
विसृजन्नेव बाणौघान् सुषेणमिदमब्रवीत् ॥ २ ॥
visṛjanneva bāṇaughān suṣeṇamidamabravīt || 2 ||
Scholarly Translation
—Rāma, having waged a tumultuous battle against the wicked-souled Rāvaṇa while still discharging torrents of arrows (visṛjann eva bāṇaughān), spoke these words to Suṣeṇa:
Narrative Context (Verses 1–6): Having driven Rāvaṇa from the field, Rāma beholds Lakṣmaṇa writhing in blood like a serpent and laments to Suṣeṇa that his valor falters and his bow slips from his hand.