Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 112 (Hate Rāvaṇe Vibhīṣaṇasya Vilāpaḥ — Rāmeṇa Sāntvanam)
हते रावणे विभीषणस्य विलापः — रामेण सान्त्वनम्
† VR 6.112.13† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† वदन्तं हेतुमद्वाक्यं परिदृष्टार्थनिश्चयम् ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† vadantaṃ hetumadvākyaṃ paridṛṣṭārthaniścayam |
† रामः शोकसमाविष्टमित्युवाच विभीषणम् ॥ १३ ॥
† rāmaḥ śokasamāviṣṭamityuvāca vibhīṣaṇam || 13 ||
Scholarly Translation
Unto Vibhīṣaṇa, who was overcome by grief (śokasamāviṣṭam) yet speaking reasoned words whose ascertained truth was clearly perceived (paridṛṣṭārthaniścayam), Rāma spoke thus:
Narrative Context (Verses 13–17): Hearing Vibhīṣaṇa's reasoned and sorrowful lament, Rāma consoles him, declaring that a fearless warrior who falls in battle after terrorizing the three worlds is not to be mourned.