Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 116 (Hanumatā Sītāyai Rāvaṇa-vadha-priya-sandeśa-nivedanam — Rākṣasī-vadha-prastāvaḥ Sītayā Karuṇayā Nivāraṇam (Na Kaścin Nāparādhyati))
हनुमता सीतायै रावणवधप्रियसन्देशनिवेदनम् — राक्षसीवधप्रस्तावः सीतया करुणया निवारणम् (न कश्चिन्नापराध्यति)
VR 6.116.39Baroda CE 6.101.30
विधेयानां च दासीनां कः कुप्येद् वानरोत्तम ।
[Line 1: in Baroda CE 6.101.30]vidheyānāṃ ca dāsīnāṃ kaḥ kupyed vānarottama |
भाग्यवैषम्यदोषेण पुरस्ताद्दुष्कृतेन च ॥ ३९ ॥
[Line 2: in Baroda CE 6.101.31]bhāgyavaiṣamyadoṣeṇa purastādduṣkṛtena ca || 39 ||
Scholarly Translation
obedient servant-women (vidheyānāṃ ca dāsīnām), who would be angry (kaḥ kupyet), O foremost of monkeys? Through the fault of adverse fortune (bhāgyavaiṣamyadoṣeṇa) and through misdeeds done of old (purastād duṣkṛtena ca),
Narrative Context (Verses 37–42): Compassionate toward the wretched, Sītā restrains Hanūmān’s wrath, explaining that the Rākṣasīs acted only under their king’s command while she herself reaped the fruit of past karma.