Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 116 (Hanumatā Sītāyai Rāvaṇa-vadha-priya-sandeśa-nivedanam — Rākṣasī-vadha-prastāvaḥ Sītayā Karuṇayā Nivāraṇam (Na Kaścin Nāparādhyati))
हनुमता सीतायै रावणवधप्रियसन्देशनिवेदनम् — राक्षसीवधप्रस्तावः सीतया करुणया निवारणम् (न कश्चिन्नापराध्यति)
† VR 6.116.38† Partial Southern Recension (hemistich omitted in Baroda CE)
† हनूमन्तमुवाचेदं चिन्तयित्वा विमृश्य च ।
[Line 1: Southern Recension only]† hanūmantamuvācedaṃ cintayitvā vimṛśya ca |
राजसंश्रयवश्यानां कुर्वतीनां पराज्ञया ॥ ३८ ॥
[Line 2: in Baroda CE 6.101.30]rājasaṃśrayavaśyānāṃ kurvatīnāṃ parājñayā || 38 ||
Scholarly Translation
having reflected and deliberated (cintayitvā vimṛśya ca), spoke this to Hanūmān: “Toward those dependent on royal service (rājasamśrayavaśyānām) and acting under another’s command (kurvatīnāṃ parājñayā),
Narrative Context (Verses 37–42): Compassionate toward the wretched, Sītā restrains Hanūmān’s wrath, explaining that the Rākṣasīs acted only under their king’s command while she herself reaped the fruit of past karma.