Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 117 (Hanumatā Rāmāya Sītā-sandeśa-nivedanam — Sītā-darśanodyogaḥ)
हनुमता रामाय सीतासन्देशनिवेदनम् — सीतादर्शनोद्योगः
VR 6.117.16Baroda CE 6.102.15
सोऽभिगम्य महात्मानं ज्ञात्वापि ध्यानमास्थितम् ।
[Baroda CE 6.102.15]so'bhigamya mahātmānaṃ jñātvāpi dhyānamāsthitam |
प्रणतश्च प्रहृष्टश्च प्राप्तां सीतां न्यवेदयत् ॥ १६ ॥
praṇataśca prahṛṣṭaśca prāptāṃ sītāṃ nyavedayat || 16 ||
Scholarly Translation
Approaching the great-souled [Rāma], and even perceiving him absorbed in deep thought (jñātvāpi dhyānam āsthitam), he—bowed in humility and filled with joy (praṇataś ca prahṛṣṭaś ca)—announced that Sītā had arrived (prāptāṃ sītāṃ nyavedayat).
Narrative Context (Verses 13–18): Bathed and adorned, Sītā is borne in a resplendent palanquin by Vibhīṣaṇa to Rāma, who experiences mingled wrath, joy, and sorrow upon hearing of her arrival.