Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 117 (Hanumatā Rāmāya Sītā-sandeśa-nivedanam — Sītā-darśanodyogaḥ)
हनुमता रामाय सीतासन्देशनिवेदनम् — सीतादर्शनोद्योगः
† VR 6.117.17† Partial Southern Recension (hemistich omitted in Baroda CE)
तामागतामुपश्रुत्य रक्षोगृहचिरोषिताम् ।
[Line 1: in Baroda CE 6.102.16]tāmāgatāmupaśrutya rakṣogṛhaciroṣitām |
† रोषं हर्षं च दैन्यं च राघवः प्राप शत्रुहा ॥ १७ ॥
[Line 2: Southern Recension only]† roṣaṃ harṣaṃ ca dainyaṃ ca rāghavaḥ prāpa śatruhā || 17 ||
Scholarly Translation
Hearing that she who had dwelt long in the Rākṣasa’s abode (rakṣogṛhaciroṣitām) had arrived, Rāghava, the slayer of foes (śatruhā), experienced wrath, joy, and sorrow (roṣaṃ harṣaṃ ca dainyaṃ ca).
Narrative Context (Verses 13–18): Bathed and adorned, Sītā is borne in a resplendent palanquin by Vibhīṣaṇa to Rāma, who experiences mingled wrath, joy, and sorrow upon hearing of her arrival.