Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 117 (Hanumatā Rāmāya Sītā-sandeśa-nivedanam — Sītā-darśanodyogaḥ)
हनुमता रामाय सीतासन्देशनिवेदनम् — सीतादर्शनोद्योगः
VR 6.117.18Baroda CE 6.102.17
ततो यानगतां सीतां सविमर्शं विचारयन् ।
[Baroda CE 6.102.17]tato yānagatāṃ sītāṃ savimarśaṃ vicārayan |
विभीषणमिदं वाक्यमहृष्टो राघवोऽब्रवीत् ॥ १८ ॥
vibhīṣaṇamidaṃ vākyamahṛṣṭo rāghavo'bravīt || 18 ||
Scholarly Translation
Then Rāghava, deliberating with anxious reflection (savimarśaṃ vicārayan) regarding Sītā seated in the palanquin (yānagatāṃ sītām), ungladdened (ahṛṣṭaḥ), spoke this word to Vibhīṣaṇa:
Narrative Context (Verses 13–18): Bathed and adorned, Sītā is borne in a resplendent palanquin by Vibhīṣaṇa to Rāma, who experiences mingled wrath, joy, and sorrow upon hearing of her arrival.