Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 131 (Bharata-samāgamaḥ — Śrī-Rāma-paṭṭābhiṣekaḥ — Rāma-rājya-varṇanam — Rāmāyaṇa-phalaśrutiḥ)
भरतसमागमः — श्रीरामपट्टाभिषेकः — रामराज्यवर्णनम् — रामायणफलश्रुतिः
VR 6.131.80Baroda CE 6.116.70
अवैक्षत हरीन् सर्वान् भर्तारं च मुहुर्मुहुः ।
[Line 1: in Baroda CE 6.116.70]avaikṣata harīn sarvān bhartāraṃ ca muhurmuhuḥ |
तामिङ्गितज्ञः सम्प्रेक्ष्य बभाषे जनकात्मजाम् ॥ ८० ॥
[Line 2: in Baroda CE 6.116.71]tāmiṅgitajñaḥ samprekṣya babhāṣe janakātmajām || 80 ||
Scholarly Translation
Again and again (muhur muhuḥ) she glanced at all the Vānaras and at her lord (bhartāram); beholding her, Rāma, who knew her inner thought (iṅgitajñaḥ), spoke to Janaka's daughter:
Narrative Context (Verses 79–84): Unclasping the pearl necklace from her neck, Sītā looks toward Rāma, who bids her bestow it upon the one in whom valor, wisdom, and humility ever abide—Hanumān.