Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 34 (Saramayā Rāvaṇasya Mantraṇa-vṛttānta-kathanam)
सरमया रावणस्य मन्त्रणवृत्तान्तकथनम्
VR 6.34.12Baroda CE 6.25.12
साप्येवं ब्रुवतीं सीतां सरमा मृदुभाषिणी ।
[Baroda CE 6.25.12]sāpyevaṃ bruvatīṃ sītāṃ saramā mṛdubhāṣiṇī |
उवाच वदनं तस्याः स्पृशन्ती बाष्पविक्लवम् ॥ १२ ॥
uvāca vadanaṃ tasyāḥ spṛśantī bāṣpaviklavam || 12 ||
Scholarly Translation
Touching her face (vadanaṃ tasyāḥ spṛśantī), which was wet with tears (bāṣpa-viklavam), gentle-spoken (mṛdu-bhāṣiṇī) Saramā spoke thus to Sītā, who was speaking so:
Narrative Context (Verses 7–12): Confiding how Rāvaṇa's illusions and the menacing rākṣasī guards keep her in constant dread, Sītā asks Saramā to discover what Rāvaṇa is resolving in council, and Saramā gently wipes her tears.