Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 59 (Rāvaṇasya Svayaṃ Yuddhāya Niryāṇam — Sugrīva-Lakṣmaṇa-Hanūmad-ādibhir Yuddham — Rāvaṇena Parājitasya Pratigamanam)
रावणस्य स्वयं युद्धाय निर्याणम् — सुग्रीवलक्ष्मणहनूमदादिभिर्युद्धम् — रावणेन पराजितस्य प्रतिगमनम्
VR 6.59.139Baroda CE 6.47.129
यो वज्रपाताशनिसंनिपातान्न चुक्षुभे नापि चचाल राजा ।
[Baroda CE 6.47.129]yo vajrapātāśanisaṃnipātānna cukṣubhe nāpi cacāla rājā |
स रामबाणाभिहतो भृशार्तश्चचाल चापं च मुमोच वीरः ॥ १३९ ॥
sa rāmabāṇābhihato bhṛśārtaścacāla cāpaṃ ca mumoca vīraḥ || 139 ||
Scholarly Translation
That king who had never wavered nor staggered (na cukṣubhe nāpi cacāla) from the fall of thunderbolts or the impact of lightning (vajrapātāśanisaṃnipātāt)—that hero, struck by Rāma’s arrow and sorely afflicted (bhṛśārtaḥ), staggered and dropped his bow (cāpaṃ ca mumoca).
Narrative Context (Verses 138–142): Striking Rāvaṇa’s broad chest like Indra smiting Meru, Rāma makes the unshakeable king drop his bow, slices off his sun-bright diadem, and spares his exhausted foe.