Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 67 (Kumbhakarṇena Sugrīvasya Grahaṇam — Sugrīveṇa Karṇa-nāsā-cchedanam — Rāmeṇa Kumbhakarṇa-vadhaḥ)
कुम्भकर्णेन सुग्रीवस्य ग्रहणम् — सुग्रीवेण कर्णनासाच्छेदनम् — रामेण कुम्भकर्णवधः
† VR 6.67.174† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† ततस्तु ते तस्य वधेन भूरिणा मनस्विनो नैर्ऋतराजबान्धवाः ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† tatastu te tasya vadhena bhūriṇā manasvino nairṛtarājabāndhavāḥ |
† विनेदुरुच्चैर्व्यथिता रघूत्तमं हरिं समीक्ष्यैव यथा मतंगजाः ॥ १७४ ॥
† vineduruccairvyathitā raghūttamaṃ hariṃ samīkṣyaiva yathā mataṃgajāḥ || 174 ||
Scholarly Translation
Distressed by that mighty slaying of his, those proud kinsmen of the rākṣasa king cried out aloud, beholding the best of the Raghus just as elephants [cry out] upon beholding a lion (hariṃ samīkṣyaiva yathā mataṃgajāḥ).
Narrative Context (Verses 173–177): Shining like the sun freed from Rāhu's jaws while celestials rejoice and lotus-faced Vānaras acclaim him, Rāma exults like Indra over the fallen Vṛtra.