Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 74 (Vibhīṣaṇa-Hanumadbhyāṃ Jāmbavad-darśanam — Hanumatā Mahauṣadhi-parvatānayanam — Vānara-Rāma-Lakṣmaṇa-saṃjīvanam)
विभीषणहनुमद्भ्यां जाम्बवद्दर्शनम् — हनुमता महौषधिपर्वतानयनम् — वानररामलक्ष्मणसंजीवनम्
VR 6.74.14Baroda CE 6.61.14
स्वभावजरया युक्तं वृद्धं शरशतैश्चितम् ।
[Baroda CE 6.61.14]svabhāvajarayā yuktaṃ vṛddhaṃ śaraśataiścitam |
प्रजापतिसुतं वीरं शाम्यन्तमिव पावकम् ॥ १४ ॥
prajāpatisutaṃ vīraṃ śāmyantamiva pāvakam || 14 ||
Scholarly Translation
—who was bowed with natural old age (svabhāvajarayā yuktam), ancient (vṛddham), bristling with hundreds of arrows (śaraśataiś citam), that heroic son of Prajāpati [Brahmā] who resembled a dying fire (śāmyantam iva pāvakam).
Narrative Context (Verses 13–18): Seeking out the aged Jāmbavān where he lies pierced like a dying fire, Vibhīṣaṇa asks after his life, and the blinded bear king immediately inquires whether Hanūmān survives.