Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 91 (Lakṣmaṇena Aindrāstreṇendrajic-chiraś-chedanam — Indrajid-vadhaḥ)
लक्ष्मणेन ऐन्द्रास्त्रेणेन्द्रजिच्छिरश्छेदनम् — इन्द्रजिद्वधः
† VR 6.91.17† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† सौमित्रिं शरणं प्राप्ताः प्रजापतिमिव प्रजाः ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† saumitriṃ śaraṇaṃ prāptāḥ prajāpatimiva prajāḥ |
† ततः समरकोपेन ज्वलितो रघुनन्दनः ।
† tataḥ samarakopena jvalito raghunandanaḥ |
† चिच्छेद कार्मुकं तस्य दर्शयन् पाणिलाघवम् ॥ १७ ॥
† ciccheda kārmukaṃ tasya darśayan pāṇilāghavam || 17 ||
Scholarly Translation
sought refuge in Sumitrā's son (saumitriṃ śaraṇaṃ prāptāḥ) like creatures in Prajāpati; then Raghu's scion, blazing with battle-wrath (samarakopena), severed his bow, displaying his lightness of hand (pāṇilāghavam).
Narrative Context (Verses 13–18): Amazed by Indrajit's swiftness in returning on a fresh chariot, the monkeys flee to Lakṣmaṇa for refuge as the prince twice shatters the rākṣasa's bow.