Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 106 (Kāla-samaya-rakṣaṇāya Rāmeṇa Lakṣmaṇasya Parityāgaḥ — Lakṣmaṇasya Sarayū-tīre Sa-śarīraṃ Svarga-gamanam)
कालसमयरक्षणाय रामेण लक्ष्मणस्य परित्यागः — लक्ष्मणस्य सरयूतीरे सशरीरं स्वर्गगमनम्
VR 7.106.2Baroda CE 7.96.2
न संतापं महाबाहो मदर्थं कर्तुमर्हसि ।
[Baroda CE 7.96.2]na saṃtāpaṃ mahābāho madarthaṃ kartumarhasi |
पूर्वनिर्माणबद्धा हि कालस्य गतिरीदृशी ॥ २ ॥
pūrvanirmāṇabaddhā hi kālasya gatirīdṛśī || 2 ||
Scholarly Translation
“You ought not to feel anguish on my account, O mighty-armed one (na saṃtāpaṃ mahābāho mad-arthaṃ kartum arhasi); for bound by primordial decree (pūrva-nirmāṇa-baddhā hi) is such a course of Time (kālasya gatir īdṛśī).
Narrative Context (Verses 1–6): Seeing Rāma downcast like the eclipsed moon, a serene Lakṣmaṇa urges him to slay him fearlessly to preserve his vow and dharma; breaking his silence, Rāma convenes his ministers and priest to lay the crisis before them.