Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 11 (Prahasta-dautyam — Viśravasa Ājñayā Vaiśravaṇasya Kailāsa-gamanam — Laṅkāyāṃ Rāvaṇābhiṣekaḥ)
प्रहस्तदौत्यम् — विश्रवस आज्ञया वैश्रवणस्य कैलासगमनम् — लङ्कायां रावणाभिषेकः
VR 7.11.49Baroda CE 7.11.41
धनेश्वरस्त्वथ पितृवाक्यगौरवान्न्यवेशयच्छशिविमले गिरौ पुरीम् ।
[Baroda CE 7.11.41]dhaneśvarastvatha pitṛvākyagauravānnyaveśayacchaśivimale girau purīm |
स्वलङ्कृतैर्भवनवरैर्विभूषितां पुरन्दरस्वेव तदा ऽमरावतीम् ॥ ४९ ॥
svalaṅkṛtairbhavanavarairvibhūṣitāṃ purandarasveva tadā 'marāvatīm || 49 ||
Scholarly Translation
Meanwhile, out of reverence for his father’s word (pitṛ-vākya-gauravāt), the Lord of Wealth founded upon the moon-bright mountain (nyaveśayac chaśi-vimale girau) a city adorned with richly embellished palaces (svalaṅkṛtair bhavana-varair vibhūṣitām), like Amarāvatī of Purandara in that hour (purandarasyevāmarāvatīm).
Narrative Context (Verses 46–49): Entering deserted Laṅkā like Indra ascending heaven, Rāvaṇa is consecrated king and fills the city with cloud-dark rākṣasas, while Kubera builds on moon-bright Kailāsa a splendid capital rivaling Amarāvatī.