Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 33 (Pulastyāgamanena Kārtavīryārjunena Rāvaṇasya Mocanam — Sakhya-karaṇam)
पुलस्त्यागमनेन कार्तवीर्यार्जुनेन रावणस्य मोचनम् — सख्यकरणम्
VR 7.33.23Baroda CE 7.33.23
ततः स राजा पिशिताशनानां सहस्रबाहोरुपलभ्य मैत्रीम् ।
[Baroda CE 7.33.23]tataḥ sa rājā piśitāśanānāṃ sahasrabāhorupalabhya maitrīm |
पुनर्नृपाणां कदनं चकार चचार सर्वां पृथिवीं च दर्पात् ॥ २३ ॥
punarnṛpāṇāṃ kadanaṃ cakāra cacāra sarvāṃ pṛthivīṃ ca darpāt || 23 ||
Scholarly Translation
Thereafter that king of flesh-eaters (tataḥ sa rājā piśitāśanānām), having gained the friendship of the thousand-armed hero (sahasra-bāhor upalabhya maitrīm), once again wrought carnage among kings (punar nṛpāṇāṃ kadanaṃ cakāra) and roamed the entire earth in arrogance (cacāra sarvāṃ pṛthivīṃ ca darpāt).
Narrative Context (Verses 19–23): Dismissed in shame by Pulastya—who ascends back to Brahmaloka—Rāvaṇa’s humbling prompts Agastya’s maxim that stronger foes ever await the strong, yet the demon king soon resumes his arrogant slaughter of earthly monarchs.