Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 35 (Hanumac-caritārambhaḥ — Añjanāyāṃ Vāyoḥ Saṃyogaḥ — Bāla-Hanumatā Sūrya-grahaṇodyamaḥ — Indra-vajra-prahāraḥ)
हनुमच्चरितारम्भः — अञ्जनायां वायोः संयोगः — बालहनुमता सूर्यग्रहणोद्यमः — इन्द्रवज्रप्रहारः
VR 7.35.1Baroda CE 7.35.1
अपृच्छत तदा रामो दक्षिणाशाश्रमं मुनिम् ।
[Baroda CE 7.35.1]apṛcchata tadā rāmo dakṣiṇāśāśramaṃ munim |
प्राञ्जलिर्विनयोपेत इदमाह वचो ऽर्थवत् ॥ १ ॥
prāñjalirvinayopeta idamāha vaco 'rthavat || 1 ||
Scholarly Translation
Then Rāma asked the sage whose hermitage lay in the southern quarter (dakṣiṇāśāśramaṃ munim); with joined palms and endowed with humility (prāñjalir vinayopetaḥ), he spoke these meaningful words (idam āha vaco ’rthavat):
Narrative Context (Verses 1–6): Humbly addressing Agastya with joined palms, Rāma declares that neither Vālī nor Rāvaṇa equals Hanūmān in strength, recounting the eight virtues that dwell in him alongside his ocean-leap and lone assault upon Laṅkā.