Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 35 (Hanumac-caritārambhaḥ — Añjanāyāṃ Vāyoḥ Saṃyogaḥ — Bāla-Hanumatā Sūrya-grahaṇodyamaḥ — Indra-vajra-prahāraḥ)
हनुमच्चरितारम्भः — अञ्जनायां वायोः संयोगः — बालहनुमता सूर्यग्रहणोद्यमः — इन्द्रवज्रप्रहारः
VR 7.35.37Baroda CE 7.35.37
ततः कैलासकूटाभं चतुर्दन्तं मदस्रवम् ।
[Baroda CE 7.35.37]tataḥ kailāsakūṭābhaṃ caturdantaṃ madasravam |
शृङ्गारधारिणं प्रांशुं स्वर्णघण्टाट्टहासिनम् ॥ ३७ ॥
śṛṅgāradhāriṇaṃ prāṃśuṃ svarṇaghaṇṭāṭṭahāsinam || 37 ||
Scholarly Translation
“Then, mounting the lord of elephants—gleaming like Kailāsa’s peak, four-tusked, streaming with rut (kailāsakūṭābhaṃ caturdantaṃ madasravam), wearing festive trappings, towering tall, and roaring with the peal of golden bells (śṛṅgāradhāriṇaṃ prāṃśuṃ svarṇaghaṇṭāṭṭahāsinam)—
Narrative Context (Verses 37–42): Indra rides forth on four-tusked Airāvata with Rāhu in front; rushing ahead like a crag, Rāhu is mistaken by Hanūmān for a larger fruit, and the severed-head demon flees crying ‘Indra! Indra!’ in terror.