Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 71 (Dvādaśa-varṣe Śatrughnasya Ayodhyā-prasthānam — Vālmīky-āśrame Rāma-gīta-śravaṇam)
द्वादशवर्षे शत्रुघ्नस्य अयोध्याप्रस्थानम् — वाल्मीक्याश्रमे रामगीतश्रवणम्
† VR 7.71.17† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† स मुहूर्तमिवासञ्ज्ञो विनिःश्वस्य मुहुर्मुहुः ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† sa muhūrtamivāsañjño viniḥśvasya muhurmuhuḥ |
† तस्मिन् गीते यथावृत्तं वर्तमानमिवाशृणोत् ॥ १७ ॥
† tasmin gīte yathāvṛttaṃ vartamānamivāśṛṇot || 17 ||
Scholarly Translation
As if bereft of consciousness for a moment (muhūrtam ivāsañjñaḥ), sighing again and again (viniḥśvasya muhur muhuḥ), he listened to the past events in that song (tasmin gīte yathāvṛttam) as though they were unfolding in the present (vartamānam ivāśṛṇot).
Narrative Context (Verses 13–18): After dining in Vālmīki’s hermitage, Śatrughna hears the Rāmāyaṇa sung in exquisite musical perfection; overcome with tears as past deeds seem to unfold anew before him, he and his retinue marvel in humbled awe.