Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 71 (Dvādaśa-varṣe Śatrughnasya Ayodhyā-prasthānam — Vālmīky-āśrame Rāma-gīta-śravaṇam)
द्वादशवर्षे शत्रुघ्नस्य अयोध्याप्रस्थानम् — वाल्मीक्याश्रमे रामगीतश्रवणम्
† VR 7.71.18† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† पदानुगाश्च ये राज्ञस्तां श्रुत्वा गीतिसम्पदम् ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† padānugāśca ye rājñastāṃ śrutvā gītisampadam |
† अवाङ्मुखाश्च दीनाश्च ह्याश्चर्यमिति चाब्रुवन् ॥ १८ ॥
† avāṅmukhāśca dīnāśca hyāścaryamiti cābruvan || 18 ||
Scholarly Translation
And the king’s attendants (padānugāś ca ye rājñaḥ), hearing that richness of song (tāṃ śrutvā gīti-sampadam), stood with downcast faces and humbled hearts (avāṅmukhāś ca dīnāś ca), exclaiming, “What a marvel (āścaryam iti cābruvan)!”
Narrative Context (Verses 13–18): After dining in Vālmīki’s hermitage, Śatrughna hears the Rāmāyaṇa sung in exquisite musical perfection; overcome with tears as past deeds seem to unfold anew before him, he and his retinue marvel in humbled awe.