Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 92 (Lakṣmaṇābhiguptasya Yajñiya-hayasya Utsarjanam — Sugrīva-Vibhīṣaṇa-pārthivair Yajña-sevā — Kāñcanī Sītā-pratikṛtiḥ)
लक्ष्मणाभिगुप्तस्य यज्ञियहयस्य उत्सर्जनम् — सुग्रीवविभीषणपार्थिवैर्यज्ञसेवा — काञ्चनी सीताप्रतिकृतिः
VR 7.92.13Baroda CE 7.83.11
न कश्चिन्मलिनस्तत्र दीनो वा ऽप्यथ कृर्शतः ।
[Baroda CE 7.83.11]na kaścinmalinastatra dīno vā 'pyatha kṛrśataḥ |
तस्मिन्यज्ञवरे राज्ञो हृष्टपुष्टजनावृते ॥ १३ ॥
tasminyajñavare rājño hṛṣṭapuṣṭajanāvṛte || 13 ||
Scholarly Translation
No one there was soiled (na kaścin malinas tatra), downcast, or emaciated (dīno vāpy atha karśitaḥ) at that foremost sacrifice of the king, thronged with delighted, well-nourished folk (hṛṣṭa-puṣṭa-janāvṛte).
Narrative Context (Verses 12–15): Supplicants receive their wishes before a request can leave their lips, leaving no one shabby, downcast, or gaunt, while ancient sages marvel that no sacrifice in memory ever matched this abundance of gold, wealth, and gems.