Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 97 (Sītāyāḥ Satya-śapathaḥ — Mādhavī-devyā Divya-siṃhāsanena Sītāyā Rasātala-praveśaḥ)
सीतायाः सत्यशपथः — माधवीदेव्या दिव्यसिंहासनेन सीताया रसातलप्रवेशः
VR 7.97.10Baroda CE 7.88.7
ततो वायुः शुभः पुण्यो दिव्यगन्धो मनोरमः ।
[Baroda CE 7.88.7]tato vāyuḥ śubhaḥ puṇyo divyagandho manoramaḥ |
तज्जनौघं सुरश्रेष्ठो ह्लादयामास सर्वतः ॥ १० ॥
tajjanaughaṃ suraśreṣṭho hlādayāmāsa sarvataḥ || 10 ||
Scholarly Translation
Then a blessed, sacred, divinely fragrant, enchanting breeze (vāyuḥ śubhaḥ puṇyo divyagandho manoramaḥ), foremost among gods (suraśreṣṭhaḥ), gladdened that whole throng on every side (hlādayāmāsa sarvataḥ).
Narrative Context (Verses 7–12): Celestial hosts—Ādityas, Vasus, Rudras, Maruts, Gandharvas, Nāgas, and Siddhas—throng the sky; as Rāma reiterates his faith and a fragrant heavenly breeze sweeps the multitude as in the Kṛta Yuga, ochre-clad Sītā lowers her gaze and speaks.