Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 97 (Sītāyāḥ Satya-śapathaḥ — Mādhavī-devyā Divya-siṃhāsanena Sītāyā Rasātala-praveśaḥ)
सीतायाः सत्यशपथः — माधवीदेव्या दिव्यसिंहासनेन सीताया रसातलप्रवेशः
VR 7.97.11Baroda CE 7.88.8
तदद्भुतमिवाचिन्त्यं निरैक्षन्त समागताः ।
[Baroda CE 7.88.8]tadadbhutamivācintyaṃ niraikṣanta samāgatāḥ |
मानवाः सर्वराष्ट्रेभ्यः पूर्वं कृतयुगे यथा ॥ ११ ॥
mānavāḥ sarvarāṣṭrebhyaḥ pūrvaṃ kṛtayuge yathā || 11 ||
Scholarly Translation
The human beings gathered from all realms (mānavāḥ sarvarāṣṭrebhyaḥ) gazed upon that unthinkable marvel (tad adbhutam ivācintyam), as in the Kṛta Yuga of old (pūrvaṃ kṛtayuge yathā).
Narrative Context (Verses 7–12): Celestial hosts—Ādityas, Vasus, Rudras, Maruts, Gandharvas, Nāgas, and Siddhas—throng the sky; as Rāma reiterates his faith and a fragrant heavenly breeze sweeps the multitude as in the Kṛta Yuga, ochre-clad Sītā lowers her gaze and speaks.