Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 99 (Kuśa-Lavābhyām Uttarakāṇḍa-gānam — Aśvamedha-samāptiḥ — Kausalyādi-mātṝṇāṃ Svarga-prāptiḥ)
कुशलवाभ्यामुत्तरकाण्डगानम् — अश्वमेधसमाप्तिः — कौसल्यादिमातॄणां स्वर्गप्राप्तिः
VR 7.99.11Baroda CE 7.89.7
एवं स कालः सुमहान्राज्यस्थस्य महात्मनः ।
[Baroda CE 7.89.7]evaṃ sa kālaḥ sumahānrājyasthasya mahātmanaḥ |
धर्मे प्रयतमानस्य व्यतीयाद्राघवस्य तु ॥ ११ ॥
dharme prayatamānasya vyatīyādrāghavasya tu || 11 ||
Scholarly Translation
Thus a vast span of time passed (evaṃ sa kālaḥ sumahān ... vyatīyāt) for the great-souled Rāghava, seated upon the throne (rājyasthasya) and ever striving in dharma (dharme prayatamānasya).
Narrative Context (Verses 7–11): Holding Sītā in his heart, Rāma re-enters Ayodhyā with his two sons, takes no other wife, uses a golden image of Jānakī in every rite, and spends ten thousand years performing Aśvamedhas, Vājapeyas, and manifold Vedic sacrifices.