Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 64 (Vṛddha-dampati-śāpaḥ — Daśaratha-svargārohaṇam)
वृद्धदम्पतिशापः — दशरथस्वर्गारोहणम्
VR 2.64.67Baroda CE 2.58.50
अतस्तु किं दुःखतरं यदहं जीवितक्षये ।
[Baroda CE 2.58.50]atastu kiṃ duḥkhataraṃ yadahaṃ jīvitakṣaye |
न हि पश्यामि धर्मज्ञं रामं सत्यपराक्रमम् ॥ ६७ ॥
na hi paśyāmi dharmajñaṃ rāmaṃ satyaparākramam || 67 ||
Scholarly Translation
“‘What could be more sorrowful than this—that at the close of my life (atas tu kiṃ duḥkhataraṃ yad ahaṃ jīvita-kṣaye) I do not behold Rāma, knower of dharma and of unfailing valor (na hi paśyāmi dharmajñaṃ rāmaṃ satya-parākramam)?
Narrative Context (Verses 67–71): Grief at not beholding Rāma dries up Daśaratha’s vital breaths like sunlight parching a drop of water; the dying king declares that those who will behold Rāma’s lotus-fragrant, moon-like face upon his return in the fifteenth year are not mortals, but gods.