Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 64 (Vṛddha-dampati-śāpaḥ — Daśaratha-svargārohaṇam)
वृद्धदम्पतिशापः — दशरथस्वर्गारोहणम्
VR 2.64.79Baroda CE 2.58.57
यदा तु दीनं कथयन्नराधिपः प्रियस्य पुत्त्रस्य विवासनातुरः ।
[Baroda CE 2.58.57]yadā tu dīnaṃ kathayannarādhipaḥ priyasya puttrasya vivāsanāturaḥ |
गतेऽर्धरात्रे भृशदुःखपीडितस्तदा जहौ प्राणमुदारदर्शनः ॥ ७९ ॥
gate'rdharātre bhṛśaduḥkhapīḍitastadā jahau prāṇamudāradarśanaḥ || 79 ||
Scholarly Translation
“As that lord of men of noble aspect, distraught at the banishment of his beloved son, was speaking thus piteously (yadā tu dīnaṃ kathayan narādhipaḥ priyasya putrasya vivāsanāturaḥ), when midnight had passed, sorely afflicted with grief, he gave up his life-breath (gate 'rdha-rātre bhṛśa-duḥkha-pīḍitas tadā jahau prāṇam udāra-darśanaḥ).”
Narrative Context (Verses 76–79): Crying out in agony to Rāma, bidding farewell to Kausalyā and Sumitrā, and reproaching cruel Kaikeyī as the defiler of the lineage, King Daśaratha breathes his last shortly after midnight in the presence of Kausalyā and Sumitrā.