Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 72 (Kaikeyī-Bharata-saṃvādaḥ — Pitṛ-maraṇa-śravaṇam)
कैकेयीभरतसंवादः — पितृमरणश्रवणम्
† VR 2.72.17† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† हा हतोऽस्मीति कृपणां दीनां वाचमुदीरयन् ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† hā hato'smīti kṛpaṇāṃ dīnāṃ vācamudīrayan |
† निपपात महाबाहुर्बाहू विक्षिप्य वीर्यवान् ॥ १७ ॥
† nipapāta mahābāhurbāhū vikṣipya vīryavān || 17 ||
Scholarly Translation
Uttering a piteous and wretched cry—“Alas, I am undone!” (hā hato 'smīti kṛpaṇāṃ dīnāṃ vācam udīrayan)—that mighty-armed and valiant prince fell down, flinging wide his arms (nipapāta mahā-bāhur bāhū vikṣिप्य vīryavān).
Narrative Context (Verses 13–18): Asking whether his father is in Kausalyā’s chambers, Bharata receives Kaikeyī’s cold reply that King Daśaratha has gone the way of all beings; struck down by grief, he falls to the ground lamenting.