Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 75 (Bharatasya Kausalyā-samāgamaḥ — Bharata-śapathaḥ)
भरतस्य कौसल्यासमागमः — भरतशपथः
VR 2.75.64Baroda CE 2.69.33
एवं विलपमानस्य दुःखार्तस्य महात्मनः ।
[Baroda CE 2.69.33]evaṃ vilapamānasya duḥkhārtasya mahātmanaḥ |
मोहाच्च शोकसम्रोधाद्बभूव लुलितं मनः ॥ ६४ ॥
mohācca śokasamrodhādbabhūva lulitaṃ manaḥ || 64 ||
Scholarly Translation
As that great-souled prince, stricken with sorrow, was lamenting thus (evaṃ vilapamānasya duḥkhārtasya mahātmanaḥ), his mind became agitated through swooning and the choking pressure of grief (mohāc ca śoka-saṃrodhād babhūva lulitaṃ manaḥ).
Narrative Context (Verses 61–65): Completely convinced of Bharata’s innocence, Kausalyā blesses him for not swerving from righteousness, draws him onto her lap, and weeps; overwhelmed by grief and swooning on the ground, Bharata passes that night in lamentation.