Book 2 · Ayodhyākāṇḍa · Sarga 96 (Bharata-sainya-darśanam — Lakṣmaṇa-kopaḥ)
भरतसैन्यदर्शनम् — लक्ष्मणकोपः
VR 2.96.6Baroda CE 2.90.4
तांश्च विद्रवतो दृष्ट्वा तं च श्रुत्वा च निस्वनम् ।
[Baroda CE 2.90.4]tāṃśca vidravato dṛṣṭvā taṃ ca śrutvā ca nisvanam |
उवाच रामः सौमित्रिं लक्ष्मणं दीप्ततेजसम् ॥ ६ ॥
uvāca rāmaḥ saumitriṃ lakṣmaṇaṃ dīptatejasam || 6 ||
Scholarly Translation
Beholding them fleeing (tāṃś ca vidravato dṛṣṭvā) and hearing that mighty din (taṃ ca śrutvā ca nisvanam), Rāma spoke to Sumitrā’s son Lakṣmaṇa of blazing splendour (uvāca rāmaḥ saumitriṃ lakṣmaṇaṃ dīpta-tejasam):
Narrative Context (Verses 1–6): As Rāma sits with Sītā on a mountain ledge after showing her the Mandākinī, the sky-touching dust and clamour of Bharata’s approaching army send the forest herds fleeing in panic.