Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 30 (Khara-vadhaḥ — Devarṣi-siddhakṛta-Rāma-praśaṃsā)
खरवधः — देवर्षिसिद्धकृतरामप्रशंसा
VR 3.30.13Baroda CE 3.29.13
तमेवमभिसंरब्धं ब्रुवाणं राघवं वने ।
[Baroda CE 3.29.13]tamevamabhisaṃrabdhaṃ bruvāṇaṃ rāghavaṃ vane |
खरो निर्भर्त्सयामास रोषात् खरतरस्वरः ॥ १३ ॥
kharo nirbhartsayāmāsa roṣāt kharatarasvaraḥ || 13 ||
Scholarly Translation
As Rāghava was speaking thus wrathfully (evam abhisaṃrabdhaṃ bruvāṇam) in the forest, Khara, his voice grown even harsher with rage (roṣāt kharatara-svaraḥ), reviled (nirbhartsayām āsa) him:
Narrative Context (Verses 13–18): Taunting Rāma as a doomed man bound by Time's noose, the furious Khara bites his lip, uproots a massive sāla tree, and hurls it at Rāma with a roar.