Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 44 (Mārīca-vadhaḥ — Hā Sīte Lakṣmaṇeti Māyā-krandanam)
मारीचवधः — हा सीते लक्ष्मणेति मायाक्रन्दनम्
VR 3.44.19Baroda CE 3.42.14
स प्राप्तकालमाज्ञाय चकार च ततः स्वनम् ।
[Baroda CE 3.42.14]sa prāptakālamājñāya cakāra ca tataḥ svanam |
सदृशं राघवस्येव हा सीते लक्ष्मणेति च ॥ १९ ॥
sadṛśaṃ rāghavasyeva hā sīte lakṣmaṇeti ca || 19 ||
Scholarly Translation
Recognizing that the opportune moment had arrived (prāpta-kālam ājñāya), he then uttered a cry (cakāra ca tataḥ svanam) mimicking the very voice of Rāghava (sadṛśaṃ rāghavasyaiva): “Ah, Sītā! Ah, Lakṣmaṇa!”
Narrative Context (Verses 18–22): Recalling Rāvaṇa's counsel as he dies, Mārīca mimics Rāma's voice crying out to Sītā and Lakṣmaṇa, and Rāma, seeing the fallen demon, thinks anxiously of Sītā.