Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 49 (Rāvaṇakṛta-Sītāpaharaṇam — Jaṭāyur-āhvānam)
रावणकृतसीतापहरणम् — जटायुराह्वानम्
VR 3.49.18Baroda CE 3.47.17
तं दृष्ट्वा गिरिशृङ्गाभं तीक्ष्णदंष्ट्रं महाभुजम् ।
[Baroda CE 3.47.17]taṃ dṛṣṭvā giriśṛṅgābhaṃ tīkṣṇadaṃṣṭraṃ mahābhujam |
प्राद्रवन् मृत्युसंकाशं भयार्ता वनदेवताः ॥ १८ ॥
prādravan mṛtyusaṃkāśaṃ bhayārtā vanadevatāḥ || 18 ||
Scholarly Translation
Beholding him—towering like a mountain peak (giri-śṛṅgābham), sharp-fanged (tīkṣṇa-daṃṣṭram), mighty-armed (mahā-bhujam), and resembling Death himself (mṛtyu-saṃkāśam)—the woodland deities fled in terror (prādravan bhayārtā vana-devatāḥ).
Narrative Context (Verses 13–18): Mocking Sītā's devotion to the exiled Rāma, the lust-maddened Rāvaṇa seizes her by her hair and thighs as the terrified woodland deities flee.