Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 51 (Jaṭāyū-Rāvaṇayor Mahāyuddham — Jaṭāyuḥ-pakṣa-cchedanam)
जटायूरावणयोर्महायुद्धम् — जटायुःपक्षच्छेदनम्
VR 3.51.44Baroda CE 3.49.38
तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ क्षतजार्द्रं जटायुषम् ।
[Baroda CE 3.49.38]taṃ dṛṣṭvā patitaṃ bhūmau kṣatajārdraṃ jaṭāyuṣam |
अभ्यधावत वैदेही स्वबन्धुमिव दुःखिता ॥ ४४ ॥
abhyadhāvata vaidehī svabandhumiva duḥkhitā || 44 ||
Scholarly Translation
Seeing Jaṭāyu fallen upon the ground (taṃ dṛṣṭvā patitaṃ bhūmau) and drenched in blood (kṣatajārdram), the sorrow-stricken Vaidehī (duḥkhitā vaidehī) ran toward him as toward her own kinsman (abhyadhāvata sva-bandhum iva).
Narrative Context (Verses 42–46): Drawing his sword, Rāvaṇa severs Jaṭāyu's wings, feet, and flanks, felling the noble vulture like an extinguished forest fire as the weeping Sītā rushes to embrace him.