Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 52 (Ākāśa-mārgeṇa Praṇādinī Sītā)
आकाशमार्गेण प्रणादिनी सीता
† VR 3.52.20† Partial Southern Recension (hemistich omitted in Baroda CE)
शुक्लैः सुविमलैर्दन्तैः प्रभावद्भिरलंकृतम् ।
[Line 1: in Baroda CE 3.50.18]śuklaiḥ suvimalairdantaiḥ prabhāvadbhiralaṃkṛtam |
† तस्याः सुनयनं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम् ॥ २० ॥
[Line 2: Southern Recension only]† tasyāḥ sunayanaṃ vaktramākāśe rāvaṇāṅkagam || 20 ||
Scholarly Translation
Adorned with white, spotless, and lustrous teeth (śuklaiḥ suvimalair dantaiḥ prabhāvadbhir alaṃkṛtam), that lovely-eyed face of hers (tasyāḥ sunayanaṃ vaktram), resting on Rāvaṇa's hip in the sky (ākāśe rāvaṇāṅkagam)—
Narrative Context (Verses 19–24): Though radiant as the moon cleaving a dark cloud or a golden girdle on a dark elephant, Sītā's tear-stained face loses its lustre without Rāma like the moon risen by day.