Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 52 (Ākāśa-mārgeṇa Praṇādinī Sītā)
आकाशमार्गेण प्रणादिनी सीता
VR 3.52.24Baroda CE 3.50.22
सा पद्मपीता हेमाभा रावणं जनकात्मजा ।
[Baroda CE 3.50.22]sā padmapītā hemābhā rāvaṇaṃ janakātmajā |
विद्युद् घनमिवाविश्य शुशुभे तप्तभूषणा ॥ २४ ॥
vidyud ghanamivāviśya śuśubhe taptabhūṣaṇā || 24 ||
Scholarly Translation
Yellow-fair as a lotus (padma-pītā), gleaming like gold (hemābhā), and wearing ornaments of refined gold (tapta-bhūṣaṇā), Janaka's daughter shone upon entering Rāvaṇa's embrace (rāvaṇam āviśya śuśubhe) like lightning entering a dark cloud (vidyud ghanam iva).
Narrative Context (Verses 19–24): Though radiant as the moon cleaving a dark cloud or a golden girdle on a dark elephant, Sītā's tear-stained face loses its lustre without Rāma like the moon risen by day.