Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 52 (Ākāśa-mārgeṇa Praṇādinī Sītā)
आकाशमार्गेण प्रणादिनी सीता
VR 3.52.37Baroda CE 3.50.35
जलप्रपातास्रमुखाः शृङ्गैरुच्छ्रितबाहुभिः ।
[Baroda CE 3.50.35]jalaprapātāsramukhāḥ śṛṅgairucchritabāhubhiḥ |
सीतायां ह्रियमाणायां विक्रोशन्तीव पर्वताः ॥ ३७ ॥
sītāyāṃ hriyamāṇāyāṃ vikrośantīva parvatāḥ || 37 ||
Scholarly Translation
As Sītā was being carried off (sītāyāṃ hriyamāṇāyām), the mountains (parvatāḥ), with their waterfalls for tear-stained faces (jala-prapātāsra-mukhāḥ) and their peaks for upraised arms (śṛṅgair ucchrita-bāhubhiḥ), seemed to wail aloud (vikrośantīva).
Narrative Context (Verses 36–40): Beasts and birds race beneath Sītā's shadow, mountains weep through their waterfalls with crags upraised like arms, the sun turns pale, and all creatures mourn the death of righteousness.