Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 52 (Ākāśa-mārgeṇa Praṇādinī Sītā)
आकाशमार्गेण प्रणादिनी सीता
VR 3.52.42Baroda CE 3.50.40
विक्रोशन्तीं दृढं सीतां दृष्ट्वा दुःखं तथा गताम् ।
[Baroda CE 3.50.40]vikrośantīṃ dṛḍhaṃ sītāṃ dṛṣṭvā duḥkhaṃ tathā gatām |
तां तु लक्ष्मण रामेति क्रोशन्तीं मधुरस्वराम् ॥ ४२ ॥
tāṃ tu lakṣmaṇa rāmeti krośantīṃ madhurasvarām || 42 ||
Scholarly Translation
Upon beholding Sītā crying out piteously (vikrośantīṃ dṛḍhaṃ sītāṃ dṛṣṭvā) and reduced to such anguish (duḥkhaṃ tathā gatām). And that sweet-voiced lady (tāṃ tu madhura-svarām), crying out, “O Lakṣmaṇa! O Rāma!” (lakṣmaṇa rāmeti krośantīm)—
Narrative Context (Verses 41–44): While sylvan deities tremble in terror, Daśagrīva carries off to his own doom the high-minded Vaidehī, who scans the earth below in vain for Rāma and Lakṣmaṇa.