Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 53 (Sītāyā Rāvaṇa-santarjanam)
सीताया रावणसन्तर्जनम्
VR 3.53.26Baroda CE 3.51.25
तदा भृशार्तां बहु चैव भाषिणीं विलापपूर्वं करुणं च भामिनीम् ।
[Baroda CE 3.51.25]tadā bhṛśārtāṃ bahu caiva bhāṣiṇīṃ vilāpapūrvaṃ karuṇaṃ ca bhāminīm |
जहार पापस्तरुणीं विचेष्टतीं नृपात्मजामागतगात्रवेपथुः ॥ २६ ॥
jahāra pāpastaruṇīṃ viceṣṭatīṃ nṛpātmajāmāgatagātravepathuḥ || 26 ||
Scholarly Translation
Then that wicked one carried off the youthful princess (jahāra pāpas taruṇīṃ... nṛpātmajām), who was sorely afflicted, speaking many words with piteous lamentation, writhing, and seized with trembling in every limb (tadā bhṛśārtāṃ bahu caiva bhāṣiṇīṃ vilāpa-pūrvaṃ karuṇaṃ ca bhāminīm... viceṣṭatīṃ... āgata-gātra-vepathuḥ).
Narrative Context (Verses 23–26): Reminding Rāvaṇa how Rāma single-handedly slew fourteen thousand rākṣasas in the twinkling of an eye, the trembling Sītā weeps piteously as the demon carries her through the sky.