Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 57 (Rāmasya Parṇaśālā-pratyāgamanam — Lakṣmaṇa-darśanam)
रामस्य पर्णशालाप्रत्यागमनम् — लक्ष्मणदर्शनम्
† VR 3.57.13† Partial Southern Recension (hemistich omitted in Baroda CE)
सव्यं कृत्वा महात्मानं घोरांश्च ससृजुः स्वरान् ।
[Line 1: in Baroda CE 3.55.11]savyaṃ kṛtvā mahātmānaṃ ghorāṃśca sasṛjuḥ svarān |
तानि दृष्ट्वा निमित्तानि महाघोराणि राघवः ।
[Line 2: in Baroda CE 3.55.12]tāni dṛṣṭvā nimittāni mahāghorāṇi rāghavaḥ |
† न्यवर्तताथ त्वरितो जवेनाश्रममात्मनः ॥ १३ ॥
[Line 3: Southern Recension only]† nyavartatātha tvarito javenāśramamātmanaḥ || 13 ||
Scholarly Translation
—keeping that great-souled one on their left (savyaṃ kṛtvā mahātmānam), and they uttered dreadful cries (ghorāṃś ca sasṛjuḥ svarān). Seeing those most dreadful portents (tāni dṛṣṭvā nimittāni mahā-ghorāṇi), Rāghava turned back in haste, speeding toward his own hermitage (nyavartatātha tvarito javenāśramam ātmanaḥ).
Narrative Context (Verses 13–18): Seeing the beasts and birds circling him on the left with dreadful cries, Rāma hastens back and meets the downcast Lakṣmaṇa, reproaching him for leaving Sītā alone in the demon-haunted forest.